Altı aydan beri birbirimizi göremiyoruz. Senin o güzel yüzünü, çakmak çakmak gözlerini, hâlâ süt kokladığım kokunu özledim. Senden uzakta yaşadığım zorlukları, seni düşünerek aşıyorum.

Annenin yokluğundan beri, birbirimize verdiğimiz destekle ayakta kalabildik. Bu geçen zamanda hangimiz hangimizi hayata bağladı ve hazırladı, diye düşünüyorum. Benim hayata tutunmamı, kesinlikle sen sağlıyorsun. Annenin bütün özellikleri ve sabrı sana geçmiş.

Geçen gece, operasyon sırasında gözlerim yıldızlara takıldı ve annenle yaşadıklarımız aklıma geldi. Evlendiğimizde, ikimiz de çok gençtik. Birbirimizi deli gibi seviyor ve hayat boyu bir arada, mutlu yaşayacağımıza dair sözler veriyorduk. Hayatı hiç tanımayan iki genç olarak, verilen sözlerin tutulamayacak kadar büyük olduğunu kısa zamanda öğrendik. Annen ve genç bir teğmen olan ben, vatan toprağını korumak üzere kura çekip, iki parça eşya ve taşıyabileceğimiz kadar yükle, hiç bilmediğimiz yerlere yola çıktık.

İkimiz de idealisttik ve ülkemize hizmet için yanıp tutuşuyorduk. Annen, gittiğimiz yerlerde uzmanlık alanında iş bulamadı. Bilgi birikimiyle gençlere yararlı olabilecek işlerde gönüllü çalışmaya başladı. Annenin ne kadar büyük fedakârlık yaptığının, şimdi farkına varıyorum. Bir meslek sahibi olmak için ömür boyu dirsek çürüt, sonunda evinin kadını ol... Bizimki için sabır mesleğidir derler, ama asıl peygamber sabrı gösterenler, asker eşleridir.
***
Bizim yaşadığımız dönem, bir nesil için kayıp yıllardı. Öğrenciyken 1980 ve öncesi sağ-sol çatışmalarıyla büyüdük. İnsanların sokak ortasında öldürüldüklerini gördük. Tam her şey yola girdi derken, bir kardeş kavgasının ortasına düştük. Hayatımın büyük bölümü, terör yüzünden Doğu ve Güney Doğu Anadolu dağlarında ve köylerinde geçti. Annen ise geride kalan her insanın yaşadığı ıstırabı yaşadı.

Açıkçası, bazen bunca çileye değdi mi, diye düşünüyorum. Annen, kocasız bir hayat yaşadı. Sen babasız büyüdün. Ben ise hem sensiz, hem annensiz... Çekilen sıkıntıların ve üzüntülerin bütün acısı da annenden çıktı.

Annenin bir sözünü unutamam: ‘Baharın gelmesini hiç istemiyorum. Baharda çiftlerin el ele gezmesinden nefret ediyorum. Yıllarım, baharda başlayan operasyonlar nedeniyle sensiz geçti. Elele gezemeden bir ömür geçirdik,’ derdi. Ama sonra yine o kadın, beni göreve gülerek uğurlardı. Tüm bunları içine atıp biriktirdiğini ancak yıllar sonra fark edebiliyorum. İçine attığı her şey, vücudunu yiyip bitirmiş.
***
Anneni kaybettiğim gibi senin de büyümeni kaybettim. Senin bütün ‘ilk’lerini kaçırdım. Ne ilk yürüyüşünü, ne ilk konuşmanı, ne de ilkokula başlamanı görebildim.

Sen de, annen de beni affedin. Çünkü bazı şeyleri yaşadıkça, özverilerimizin bir anlamı olmadığını anlıyorum. İnsanların unutulduğunu bilirdim. Fakat bir neslin yaşarken unutulduğuna ilk defa şahit oluyorum. Birkaç yıl önce, büyük bir gazetede, yıllarca mücadele ettiğimiz teröristlerin boy boy resimlerini gördüm. Ellerinde gitarlar ve silahlarla poz veriyorlardı. Oysa o gitar tutan eller, benim silah arkadaşlarımın gözlerini, ayaklarını, kollarını çaldılar. Hatta bazıları, vücudunun yarısını kaybetti, bazıları hiç kıpırdayamadan, yatağa bağlı yaşıyorlar. Ama inan o gazileri, şimdi yaşananlar kadar hiç bir şey yıkmadı. Onların fedakârlıklarını hiçe saymak için, cenazelerinin kalkmasını bile bekleyemediler.

Hoşçakal oğul. Bu son operasyonum. Allah izin verirse sonra yanına döneceğim ve artık hep yanında kalacağım.

Seni çok seven,

Baban”

***

Yukardaki satırlar, yıllardır PKK’ya karşı savaşan gerçek bir subayın, biricik oğluna yazdığı gerçek bir mektuptur. Toplumsal vicdana yansıyan anlamı, “hâkim ve savcılar ayarlandı, geldikleri gibi geçecekler...” iddiasında aranmalıdır!

Ve bu mektup, Türkiye’nin yüz akı, cesur aydını, çünkü getirildiği mevki, tarih bilincini karartamayan İlber Ortaylı hocamızın altını çizdiği “asker düşmanlığı”nın, öz evlatlarını vurup devirdiğinin kanıtıdır.

Ateşe sürdükleri evlatların, özverilerini de boşa çıkaran ağa paşa babalardan, sızlanmayı kesip mevkilerinden istifalarını istemek, sanırım milletçe hakkımızdır. "